CERPEN 12
Dina hiji mangsa,
di leuweung nuju
ngariung ibu- ibu SATO, rupina nuju
pada ngarumpi, nu
hadi teh ,
nyaeta ibu HAYAM, ibu
UCING, ibu KELENCI
sareng ibu MEONG.
UCING “ duh,
kamarimah ibu ngalahirkeun teh
sakaligus lima, bari tara
kurang ti lima tiap ngalahirkeun “
KELENCI “ idiiiiiiiih,
EUCEU mah, karek ngalahirkeun lima
oge meni legeg , abdi
mah CEU, sapuluh,
dua belas, teu
SOMBONG keun bae
rea ku anak
oge asal kaparaban
we “
HAYAM “ aduh
eta si ibu,
abdi mah punten
nya, sanes SOMBONG sapuluh
atawa dua belas mah
KECIIIIL, abdi mah
bu sakali megarkeun
lima belas, dua
puluh kadang leuwih
daekeun “
MEONG “ minggeus garandeng
lah, ibu mah
nagalahirkeun tara loab -
loba, tiap ngalahirkeun kur
hiji, TAPI CAMKEUN
KU SAREREA, HIJI OGE
MEONG “ eta
ngadangu ibu MEONG
nyarios, sadayana ibu
- ibu anu
tadi langsung JEP, JEMPLING “ .
CERPEN 13
GOSIP IBU- IBU BANGGA
Suatu hari ibu-
ibu sedang berkumpul
di acara arisan
di rumah bu
RENGGO . Semua yang hadir
memakai perhiasan dari
mulai kalung, gelang dan
cincin, bahkan satu ibu
diantara mereka yang
bernama ibu PIPIP
memakai gigi dari
emas. Semua yang
hadir adalah berlima
termasuk bu RENGGO
yang menjadi tuan
rumah. Mereka berbincang membanggakan anak
- anak nya
yang berprestasi. Yang kesatu
adalah ibu ENGONG, yang
kedua ibu RAOS,
yang ketiga ibu
BAKO. Mereka sambil
mencicipi kue berbincang
dengan semangat sambil
ketawa - ketiwi.
IBU RENGGO “
mangga atuh kue
na di leueut,
ieu teh kamari
candak neng DETI
NU KULIAH DI
UNPAD, Alhamdulillah geuning
murangkalih teh kengeng
bea siswa, da pinter
murang kalih ibu
mah “ .
IBU PIPIP “
oooh, sae atuh
murang kalih ibu
oge si NENENG
keur geulis teh pinter, ih
moal aya da,
tiap taun ngan
rengking hiiiiji we
hayoh, upami rengking
dua teh alimmeun “ .
IBU ENGONG “
ari putra ibu
mah si HALIMEH, hanteu ari
pinter mah, ngan
duka kunaon ti
kelas dua teh
langsung naek ka
kelas genep, bapa nage
heraneun atuh, bari
guru nateh raresepeun
banget ka si
HALIMEH mah, ANEH
DA “
IBU BAKO “
ari putra ibu
mah si LINCE
duka kumaha da, padahal
sakola jarang paling
dina sabulan teh
kur sakola dua
kali, tapi etah
nilai na sararae
sadayana teu aya nu
awonan, malah guru -
guru na oge
sok sering ka
barumi, sok aya
nu nyandak lauk
emas, anu nyandak
martabak, anu nyandak BMW, wah
pokonamah sagala rupi
we, da ka SI
LINCE mah atuuuuuuh
teu we guru
teh ngajak kawin.
Tinggal ibu RAOS
yang tidak mau
kalah oleh prestasi
anak - anak
mereka .
IBU RAOS “
ieuh ibu - ibu
sadayana, ibu mah
sanes sombong putra
ibu mah si
ROMLAH kuliah di
kedokteran , tara ari
kengeng bea siswa
mah ngan ku
pinter - pinter
na putra ibu,
kakarak kuliah sakeudeung
oge LANGSUNG
BOGA BUDAK “ .
CERPEN 14
GURU DAN MURID
Suatu hari bu
guru SANTI sedang
mengajar murid -
murid nya di kelas , bu guru
SANTI mengajarkan kepada
murid - murid
nya untuk bercita – cita setinggi
mungkin, setelah
menerangkan itu, bu
guru menanyai cita -
cita murid satu
persatu.
BU GURU “
coba kamu DENI, apa
cita - cita kamu
? “
DENI “ saya
ingin menjadi PILOT
bu “
BU GURU “ kenapa ingin
menjadi PILOT ? “
DENI “ saya
ingin terbang tinggi, kan
kata ibu cita
- cita nya
harus tinggi “
BU GURU “
kalau kamu BUDI,
apa cita - cita
nya ? “
BUDI “ saya
ingin jadi arsitek
gedung tinggi seperti
bangunan MONAS “
BU GURU “
kalau kamu JONO,
apakah ingin jadi
arsitek juga ? “
JONO “ tidak
bu, JONO ingin
jadi penonton sepak
bola aja, tapi nonton
nya di F .I. F
jadi kan paling tinggi
“ .
BU GURU “
kalau kamu UDIN , apa
cita - cita
nya ? “
UDIN “ kalau
UDIN mah mau
bisa manjat pohon
KELAPA, kan pohon
KELAPA JUGA TINGGI . iyakan bu
guru “ .
BU GURU “
iya lah gimana
UDIN AJAH, yang penting
ibu gak STRES
“.
CERPEN 15.
NGUDAG BANGSAT
NGUDAG BANGSAT.
Dina hiji peuting,
masyarakat desa KANURAGAN
rame ngepung bangsat
motor, eta bangsat
geus ka tingker
da maklum di
arudagna ku lobaan,
pas lumpat kajuru
geus kahalangan ku
tembok anu kalintang
jangkung . Akhir na bangsat
nu geus teu bisa lumpat
nekad ngalawan ratusan
masyarakat, tapi eta
bangsat luar biasa
jagona . Kabeneran anu pang
heulana nyampeurkeun eta
bangsat teh nyaeta
hansip nu ngarana
ODON. Bari hah hehh
hoo, ODON NYARITA.
ODON “ haah,
beunang siah kehed
hayoh rek lumpat
kamana deui ? ”
BANGSAT “ SORY
mang DEKAH moal
lumpat, soook kadieu
maju kabehan nana “
ngadenge bangsat ngomong
kitu, masyarakat makin
gemes “ eta bangsat
teu loba dedengean
di rempug ku saratus
urang, tapi eta masyarakat
anu saratus urang malah
kawalahan ngarempug bangsat nu
ngan sa urang,
kabeh eleh ” .
BANGSAT “ hayoh
buru saha deui
nu rek maju, di
beakeun ku aing “ diantara masyarakat
anu loba aya
dua an anu
geus banget laleuleus,
nyaeta kang ALI
jeung kang USEN.
ALI “ hayoh
kang maju deui,
urang mah geus
teu kuat ahhh
“
USEN “ mung
ah teu kuat,
eta si jurig
boga elmu naon
nya “
ALI “ sugan
boga elmu kanuragan,
meni kebal pisan,
ku peso teu
neurak, ku bedog
sumawona teu neurak, geus we
atuh laporan ka
pulisi cena di
tembak “ teu kungsi
lila datang pulisi
sapuluh urang rek
newak eta bangsat,
tapi eta bangsat
masih kuat jogol
ngalawan pulisi anu
jumlah na sapuluh
urang. Kusabab pulisi geus
teu karuat ngalawan
eta bangsat, akhirna
kabeh pulisi ngaluarkeun
pestol na nembakan
eta bangsat, tapi aneh
na teuing sabaraha ratus
tembakan angger teu
neurak, kabeh pulisi jeung
masyarakat bengong ngarasa
aneh ka eta
bangsat ku jago
- jago teuing.
Tapi kalah kulila
mah eta bangsat
kacapean ngalawan ratusan
jelema nu akhir na
ngedeprek pingsan.
Dina kaayaan
pingsan , eta bangsat langsung
di bawa ka
kantor pulisi . di kantor
pulisi jadi bahan perdebatan.
Pulisi nu ngariung
ge kabeh ngarasa
heran, eta jelema
teu neurak ku
peluruh komo peso
jeung bedog mah.
PULISI “ SAYA
mah heran eta
jelema kuat – kuat teuing, teu
neurak ku nananon
“
KOMANDAN “ saya
mah panasaran, cing
coba buka bajuna
“ bangsat anu
keur pingsan bajuna
di buka, begitu
bajuna di buka
kabeh pulisi gogodeg .
PULISI “ atuh
pantesan weeee, teu
neurak ku peso,
teu neurak ku
bedog, teu neurak
ku pestol, DA GEUNING
SAKABEH AWAK NA
HAPUR BEUSI “
KOMANDAN “ ha,,,,,ha,,,,,,,ha,,,,,,,,NAAAAA ARI
MANEH KU KITU -
KITU TEUING ELMU
KEBAL TEH “ .
CERPEN 16
RUMPI IBU - IBU
FAUD
Dina hiji
isuk, ibu -
ibu ngajajap putra
na masing - masing
ka sakola FAUD, seperti biasa
ibu - ibu ngantosan
putra -
putrana anu nuju
di alajar, ibu -
ibu ngariung di
hiji warung, kabeneran
ibu- ibu nu
ngariung teh aya
opatan, bu IDA, bu
RATNA, bu SOPA
sareng bu NENGSIH, sadayana ngarobrol
bari ha reureuy .
BU IDA “
eh bu RATNA
kamana wae kamari, asa
nembe katinggal ? “
BU RATNA
“ ah ya
we tara ka
mamana, kamarimah tos ti
salon SPA “
BU SOPA “
pantesan atuh wajah
na meuni SPA
kitu he he “
BU NENGSIH “ lain
budak urang mah,
banget pisan ngorek
na teh, sagala
rupa di asupkeun
kana mesin cuci, kamarimah ucing
coba di asupkeun kana
mesin cuci “.
BU IDA “
leuheung kitu mah bu,
komo putra abdi
mah, DUYUNGSON NU DI
ASUPKEUN TEH
Kana baham ucing, atuuuuuuuh UCING
NA abrut- abrutan
da meureun PANAS
“
BU RATNA “
nyaeta atuh putra
ibu mah HIPER
NA TEH MENI
AKTIF PISAN, da eta
we LAUK CUPANG
di asupkeun coba
kana kulkas jeung
botol na, atuuuuuuuuuuuh bapana
ngambek da ari
penyateh ES, ari
pekteh lauk CUPANG
dasar si ontohod
“
BU SOPA “
nya da meureun
barudak teh keur
mareujeuh na baraong, putra ibu
mah si ANDI,
ari ibu teh
ngajieun kueh PUDING
AGER, ari geus
beres sok di
simpen na luhur
meja makan, pas bapana
balik gawe langsung
ngeureut bari ngereut
na badag, na
ari gorowok teh “
naha MAMAH ieu
AGER teh meni
melel kie pangset”
pas di tanyakeun
ka si ANDI nu
keur maen kaleci.
BU SOPA “
ANDI ari kueh
di kumaha keun,
ceuk ibu teh dasar
budak ngajawab bari tiis,
ku ANDI DI
UYAHAN MAH, iiiihhh ampun
da barudak teh “.
No comments:
Post a Comment